Is léir ón chuidiú a fuair muid ó na Breatnaigh i gceantar Frongoch go bhfuil níos mó féinmhuiníne ag muintir na tíre sin anois agus, gan amhras, beidh níos mó comhoibrithe idir na hÉireannaigh agus na Breatnaigh as seo amach.

I gcúrsaí sacair déanaimid ceiliúradh má fhaighimid comhscór fiú amháin agus is ionann comhscór go minic agus bua, go speisialta más i gcoinne na Sasanach a bhímid ag imirt! Tuigimid go léir cén bhrí atá leis sin ach an léiríonn sin agus torthaí leathchuibheasacha eile easpa féinmhuiníne ionainn féin? Céard a chiallaíonn Corn an Domhain dúinn ar aon nós? An comórtas spóirt é? An ócáid é chun cóisir náisiúnta a chur ar bun? An leithscéal é chun uaireanta fada a chaitheamh i dtithe tábhairne ag caitheamh siar beorach agus ag canadh amhrán amaideach, ag screadach agus ag liúireach os comhair scáileán teilifíse.

Easpa taithí agus féinmhuiníne ba chúis leis sin agus, dar le Liam Mac Grifin, is é an córas is cúis leis seo.

Dar leis gur gá go mbeadh "an tseaneaspa féinmhuiníne (i measc lucht na drámaíochta Gaeilge) ar lár faoi dheireadh.

D’ainneoin na ndeacrachtaí a bhí le feiceáil i *Léargas*, tá níos mó féinmhuiníne i measc na nÉireannach i Learpholl na laethanta seo.

“Aontaím leis an tuairim go mbaineann easpa féinmhuiníne le cailliúint teanga,” a deir sé, “cé nach mbeadh sin róshoiléir i linn ré an Tíogair Cheiltigh.

Ach ceann de na hathruithe chun feabhais atá tarlaithe ar an áit ná go bhfuil i bhfad níos mó féinmhuiníne ag muintir Chonamara.

Tá craos orthu anois i ndiaidh iad a bheith ar easpa féinmhuiníne.

Maraon le gluaiseachtaí féinmhuiníne timpeall an domhain ag an am (cearta sibhialta i Meiriceá agus i dTuaisceart Éireann, cearta teanga do na Māori sa Nua-Shéalainn), thosaigh na Briotáinigh ag cur spéise ina saíocht agus ina dteanga arís.

B’fhéidir go raibh easpa féinmhuiníne taobh thiar den lagthaispeántas.